Thomas
Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.
praten over zelfmoord
Ik had met mijn vrouw besproken. Ik zeg: “Die heeft dat gezegd, maar ik weet niet of die dat meent”. Ik vind dat heel moeilijk om dat gesprek met hem aan te gaan. Om dat te vragen en ik heb dat dan toch eens geprobeerd, en dat klonk dan nog redelijk oké, maar ik durfde toch niet door te vragen, omdat dat zo dicht, zo emotioneel was voor mezelf.
het gezin
Want je weet niet wat je nog kan doen om goed te doen. Je geeft jezelf altijd een beetje de schuld, hè. Ik heb misschien ook wel mijn fouten gemaakt, maar ik probeer voor de kinderen altijd het beste te doen, voor alle drie.
Je denkt dat dat alleen elders gebeurt, niet bij ons, niet in ons gezinnetje.
De situatie met mijn zoon heeft mij dichter bij mijn vrouw gebracht. De spanning in huis maakte dat we beter moesten afstemmen, naar elkaar luisteren... maar eerlijk, het had evengoed slecht kunnen aflopen.
Ik let er ook heel erg op dat het niet altijd over Jules gaat. Dat ik vaker aan de andere kinderen vraag hoe het met hen gaat: 'Lukt het? Is het te doen voor jullie?’
de hulpverlening
Ik heb hem gestimuleerd om zeker bij de therapeut te blijven gaan zolang dat dat hem deugd doet. En dan heeft de therapeute : "Ja, dit gaat een beetje mijn petje te boven. Ik ga er een psychiater bij vragen. En ga ook al eens naar de huisarts. Ga ook al eens in school zeggen hoe moeilijk het echt is." En toen begon ik schrik te krijgen van: oei, het is toch blijkbaar ernstiger dan dat ik zelf dacht.
steun krijgen
Niemand leert jou eigenlijk om om te gaan met dit soort intense, problemen, die toch wel heel wat spanning teweegbrengen en een hele last leggen op het gezin.
zelfzorg
Dat je dingen doet los van uw kind en dat je met mensen eens over totaal andere dingen praat, al is het over onnozele tv-programma’s waar je je verstand op nul hebt gezet. Want dat vind ik soms heel moeilijk. Als ik nu naar de film ga… dat ik er niet meer zo kan in opgaan. Nochtans is dat belangrijk want het maakt uw hoofd even leeg.
de relatie met het suïcidaal gezinslid
Mijn zoon zei: “Ik heb al spijt dat ik het gezegd heb, want nu ben jij ongerust en dat wil ik eigenlijk niet.” En ik heb gezegd van: “Ik ben toch blij dat je het gezegd hebt, want nu kunnen we hulp zoeken."
Andere getuigenissen
Margaretha's halfbroer is 3 jaar ouder. Hij trekt op met jongeren die graag de grenzen van het toelaatbare opzoeken. Hij is verslaafd geraakt aan drugs en alcohol. Hij is vaak agressief naar anderen en zichzelf.
Heel wat mensen in mijn omgeving zijn op de hoogte. Druggebruik, zelfmoordpoging,… hij loopt daar ook mee te koop. Dus ja, iedereen denkt: 'Wat is dat voor een gezin.' Die schaamte speelt wel.
Walter is vertaler en papa van een zoon en een dochter. Emma heeft borderline en ze is lesbisch. Een keer heeft ze zelfmoordpoging ondernomen. Emma doet haar best om te terug zin te krijgen in het leven. Maar het blijft een strijd.
Mijn dochter zei: “Ja, wij hebben altijd over heel veel dingen gepraat, maar nooit over het gevoel dat daarbij hoorde.” En dan had ik zoiets van: ja, dat is misschien wel waar. Dus wij hebben altijd het idee gehad dat wij open en over alles konden praten en er wordt hier ook dikwijls over van alles gepraat, maar dat is eigenlijk enkel de praktische kant.
De broer van Sarah heeft een autisme spectrum stoornis. Sinds zijn 12 jaar gaf hij al aan dat hij dood wilde. Maar er is hoop. Nu hij bijna 20 is, lijkt hij steeds beter zijn weg te vinden. Eindelijk wat meer rust voor haar en haar mama.
Ik denk niet dat mijn vriendinnen dat begrijpen. Die zijn dan meer bezig met shoppen en zo. En ik denk dan, wat is daar nu belangrijk aan als mijn broer in een psychiatrisch ziekenhuis zit.