Ga verder naar de inhoud

Frank

vader van Pheadra (Dochter, 19 jaar)

Frank is ambtenaar en vader van 3 dochters. Nadat Pheadra slachtoffer is geworden van seksueel misbruik, gaat het niet goed met haar. Ze liep weg, had stemmingswisselingen, stootte zich van iedereen af, … Ze is opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis maar nu woont ze terug thuis..

over

zorgen voor het suïcidaal gezinslid

Wil ze niet praten, dan probeer ik het op een briefje te schrijven. Bij mij werkt dat wel, ook voor mijzelf, een keer iets uitschrijven. En dan kan zij dat een keer op haar gemak lezen... zonder dat er meteen ruzie van komt.


Ze doet echt haar best, iedere dag is overleven, is opstaan, haar courage inspreken. "n als het niet goed gaat, al de tips meegeven die we meegekregen hebben: een douche nemen, muziek of zingen.

over

praten over zelfmoord

Op dat moment was zij heel gesloten. Ik heb toen heel erg op mijn intuïtie gewerkt. Maar ja, soms kan uw intuïtie al een keer mis zijn. Kan het, wat dat ik hier aan het zeggen ben? Kan ik zo ver gaan? Want dat is ver gaan, vind ik. En op dat moment is zij ook beginnen wenen. Ze wist het zelf ook niet meer.


over

verbindend communiceren

Het is heel belangrijk dat je goed communiceert over die dingen en daar waren die gesprekken met de psychotherapeut wel goed voor. Ook omdat wij dan soms wel zagen dat ze ons negeerde. En ja dan zagen wij hoe dat die psychotherapeut reageerde en daar iets over zei. En daar hebben we ook veel uit geleerd.

over

het gezin

We hadden allemaal heel veel schrik toen ze een keer niet naar huis kwam ’s nachts. En dan de volgende morgen gewoon binnenstappen alsof er is geen vuiltje aan de lucht. Hoe ga je daar dan mee om zonder ruzie te krijgen. Dat is ook geen doen voor de zussen thuis.

Maar je voelt soms wel aan in de gesprekken, door die emoties, door die spanning en die stress, dat inderdaad er niet veel zou moeten gebeuren voordat er ruzies ontstaan of wat dan ook. Het is ook in dat opzicht ook stukken voorzichtiger navigeren in dat hele gezinsgebeuren eigenlijk.

Er was veel spanning en conflict. En Phaedra had toen het contact met iedereen verbroken, ze had ons allemaal weggeduwd behalve met haar oudere zus, Kristel. Dus die moest toen alles dragen van haar.

De oudste die is daar hard in. Die zegt: “Ik heb het uit mijn hoofd gezet dat mijn zus dood wil. Anders kan ik niet verder met mijn leven.” Ik begrijp haar, maar als vader is dat hard, hoor.

over

de hulpverlening

We hebben dan achteraf besproken, als Phaedra in bed lag, dat we er allebei heel erg van geschrokken waren. En mijn vrouw zei van: "Nee, ik wil dat helemaal niet," en "Gaat zij in de psychiatrie gelukkiger zijn?" en "Wie weet wat ze daar doen?" en "Dan is ze helemaal alleen en dan is ze niet meer bij ons." en "Dat kan toch niet dat dat beter is voor haar?" Dus dat is heftig.

In het ziekenhuis was het van: ‘We hebben Phaedra, Phaedra pakken wij, maar u staat daarbuiten en wij gaan hier meedelen wat wij vinden dat er nu met haar moet gebeuren.’ Ik had dan ook zo precies het gevoel van: ‘Ik ben Phaedra kwijt.'  Dat gevoel hadden we.


over

gevoelens

Ik weet dat dat niet goed is. Dan voel ik mijzelf ook wel heel slecht. Ik denk dan: ‘Zou ik nu depressief zijn?’ Dat ik echt zo zeg: ‘Het is allemaal zo leuk niet meer’, maar ja… Het is ook zo lastig allemaal, hé, het is zo veel. 

Echt waar, dan weet je niet wat er allemaal in u omgaat. En ook op spoed, ik hebt schrik om haar te verliezen en dan krijgt ik weeral zo een beetje woede in mij van: ‘We doen ons best, we zien u graag en tóch doet gij zo’n toeren.'

over

school/werk

En ik heb vanaf nu ook, via mijn werk, onder het systeem van 'zorgen voor een ziek persoon', want is ze wel een ziek persoon, halftijds loopbaanonderbreking. Dus de momenten dat Phaedra niet naar school gaat en thuis is, dan ben ik er.

over

de relatie met het suïcidaal gezinslid

Na die poging mocht ze niets meer van mij. Ik had de autosleutels verstopt, ze mocht niet meer alleen naar de winkel, ik vertrouwde ze niet meer. Maar dan beseft ge dat dat belachelijk is. Ge kunt haar toch niet opsluiten.

Andere getuigenissen

Sarah
18 jaar, haar broer denkt aan zelfdoding

De broer van Sarah heeft een autisme spectrum stoornis. Sinds zijn 12 jaar gaf hij al aan dat hij dood wilde. Maar er is hoop. Nu hij bijna 20 is, lijkt hij steeds beter zijn weg te vinden. Eindelijk wat meer rust voor haar en haar mama.

Meer lezen

Ik denk niet dat mijn vriendinnen dat begrijpen. Die zijn dan meer bezig met shoppen en zo. En ik denk dan, wat is daar nu belangrijk aan als mijn broer in een psychiatrisch ziekenhuis zit.

Achmed
vader van Bilal (Zoon, 16 jaar)

Achmed heeft 2 zonen en een dochter. Lang dacht hij dat zijn zoon Bilal moeilijker gedrag vertoonde omdat hij puberde tot dat hij een zelfmoordpoging ondernam. Achmed voelt de gevolgen in relatie, op zijn werk, zijn gezin en zichzelf. Het is een zoektocht met vallen en opstaan.

Meer lezen

Ik dacht lang: wij kunnen echt over alles praten. Maar het is niet omdat ge over alles kunt praten, dat er ook over alles gepraat wordt. Daar zijn we ondertussen ook wel achter.

Fransesco
vader van Rob (Zoon, 21 jaar)

Fransesco zit al een tijd in een vechtscheiding. Rob had het daar heel moeilijk mee. Hij heeft depressies, angstaanvallen. Rob praat niet makkelijk over zijn gevoelens. Zijn vader wist niet hoe slecht het met hem ging toen Rob een zelfmoordpoging ondernam.

Meer lezen

Rob gaat lopen van elke communicatie, maar uiteindelijk is het gezin een belangrijke steunplek, maar hoe kan je dan die steun bieden? En, ik geloof ook dat open communicatie belangrijk is, hoe kan je dan iemand ondersteunen als je er niet kan over praten?