Ga verder naar de inhoud

Sofie

moeder van Maarten (Zoon, 15 jaar)

Sofie is een alleenstaande moeder van 3 tieners. Maarten voelt zich depressie en ondanks hij nog geen zelfmoordpoging heeft ondernomen, kan hij niet beloven dat hij het zeker niet gaat doen. Hij stottert ook wat hem heel onzeker maakt.

over

zorgen voor het suïcidaal gezinslid

Als Maarten ’s avonds gaat slapen, dan doen wij ook nog een gesprek op bed, dat is zo ons moment. Soms zijn dat luchtige dingen maar soms zijn dat ook nog zware dingen.

Als ik aan het werk ben, dan kan ik echt met mijn werk bezig zijn. Het enige is dat mijn gsm hoorbaar moet zijn. Maar zo lang dat ik bereikbaar ben, kan ik vooruit. We hebben ondertussen ook een heel plan ook op school, dat ze niet onmiddellijk naar mij bellen. Stap 1: leerlingenbegeleidster. Stap 2: Maarten kan uit de klas. Stap 3: Hij kan naar muziek luisteren. Stap 4: euh… Allé, pas in stap 5 bellen ze mij op.

Hij vertelt dan soms dingen en ik luister wel maar eigenlijk kan ik dat niet altijd aan. Soms heb ik liever dat hij zwijgt. Dat is natuurlijk niet goed maar op sommige dagen is het beter als ik niets hoor. Ik weet het, het is erg om te zeggen.

Zijn internet stond open op een website met tips over zelfmoord. Dus hij was onderzoek aan het doen, he…

Ik denk niet dat ik iets anders zou doen. Ik heb in eer en geweten eigenlijk alles vanuit mijn moederhart uitgezocht en uitgeplozen en gekeken wat ik kan doen? Waar kan ik bijstaan? Waar kan ikzelf bijgestaan worden?

over

praten over zelfmoord

Er werd regelmatig over de dood gepraat, dat was ook geen taboe maar dat waren heftige gesprekken. Ik bedoel vooral heel emotioneel beladen. In september heb ik hulp gezocht. Ik was van mening: hier komen ik alleen niet uit.

Dan krijg je natuurlijk de vraag van: “Was het geen aandachttrekkerij? Dan denk ik: 'Tututut, so what?' Als het voor aandacht is, die vindt dat niet uit, hè. Waarom heeft hij dan zoveel aandacht nodig? Waarom moet ge zo ver gaan? Dus ik heb dat altijd ernstig genomen.

over

het gezin

Als ik niet meteen bereikbaar ben, stuurt Maarten berichtjes naar zijn broer Wout. Dan zeg ik soms tegen Maarten: "Je moet je broer daar niet te veel mee lastig vallen". Maar dan is Wout lastig op mij want hij wil weten wat er is. Die balans vinden, is moeilijk.

Op moederdag kreeg ik een lief berichtje ‘ik hou van je’. Niets om ongerust om te zijn. Maar dan belde de zus dat ze een afscheidsbericht had gekregen. Die haar stoppen sloegen natuurlijk helemaal door.

Op een gegeven moment wilde zijn broer niet meer naar huis komen. Hij zei dat ook ‘Ik kom niet meer graag naar hier’. Wij hadden geen ruzie of zo maar het werd onleefbaar. Ja dan breekt je hart. Hij is dan bij zijn vader gebleven.

over

de hulpverlening

Ik had nood aan iets positief. En dan heeft iemand die daar werkt, dat was toevallig wellicht, vier jongeren uitgenodigd die ooit in opname geweest zijn en die nu eind de twintig, begin de dertig zijn, om eens hun verhaal te doen… Maar mannekes toch, zo goed, daar heb ik toen ongelooflijk veel aan gehad.

over

het sociaal leven

Want ja, dinsdagavond ga ik normaal sporten. Maarten wou dan praten, dan had hij naar zijn broer ge-sms’t: 'kan ik u bellen seffens?' Ik zeg: “Maarten, kom, ik blijf wel thuis, ik zal wel met u praten. Je moet dan Wout niet belasten.”

over

gevoelens

Maarten heeft een depressie en zelfmoordgedachten. Ik wist wel dat hij niet gelukkig was en dat die misschien al heel lang rondliep met zijn problemen, maar dat dat zo erg was, dat wist ik niet. Ik was in paniek.

Soms ben ik echt op. Dan heb ik hoofdpijn en voel ik mij misselijk.

De psycholoog vroeg hem of hij kon beloven om geen zelfmoordpoging te ondernemen tot de volgende afspraak. En hij zei daar ‘neen’ op. Neen?! Ik kon mijn oren niet geloven. En toen viel voor het eerst het woord ‘opname’. Ik kon niet geloven dat dit ons kon overkomen.

over

erkenning krijgen

Er zijn flyers van de zelfmoordpreventie over wat moet je doen, wat zijn alarmsignalen,... Als ik dat lees, dat zijn dingen die ik doe of weet. Ik heb soms wel een beetje bevestiging nodig hierover.

over

steun krijgen

Het is bizar… of akelig, of hoe moet ik het zeggen... Als je Maarten ziet, dan zou je werkelijk niets merken aan hem. Hij zou met je praten alsof er niets aan de hand is. En dat doet hij zo op school, bij mijn ouders, en soms zelfs bij de psycholoog. En dan denken de mensen natuurlijk dat ik overdrijf.

over

zelfzorg

Gelukkig, had ik mijn werk. Mijn directeur zei: "Sofie, als wij íéts kunnen betekenen, laat het wéten." Ik heb drie, vier collega’s ingelicht zodanig dat ik daar wel de veilige basis had, maar ik ben gewoon blijven werken. Dat was voor mij heel belangrijk om voeling te hebben met de gewone wereld… want dat raakt ge kwijt hé.

Ja, eerst via een dokter een aantal weken thuis gebleven en dan medicatie opgestart. Ik denk: ‘Ja, nee, ik wil niet alleen medicatie, ik wil dan ook kunnen praten’, dus ik had zelf contact genomen met die psychotherapeut. En oké, begeleiding opgestart.

over

taboe

Ik merk dat ook, dat ik mijn ouders in spaar in heel het verhaal van Maarten. Ik ga niet te veel zeggen want die mensen… Ja ja, ze weten dat Maarten opgenomen is, depressie, maar ze weten niet dat hij aan zelfmoord denkt. Neen, dat lukt mij niet om hen dat te zeggen.

Andere getuigenissen

Thomas
vader van Jules (Zoon, 12 jaar)

Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.

Meer lezen

De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.

Meyrem
16 jaar, haar mama denkt aan zelfdoding

De mama van Meyrem heeft jongdementie en heeft depressieve gevoelens. Myerem was heel erg geschrokken toen ze een jaar geleden een afsheidsbrief vond. Meyrem zorgt veel voor haar 2 broers en papa. Ze haalt ook veel kracht uit haar geloof.

Meer lezen

Ik kom nu op een leeftijd dat ik vaker mag uitgaan, maar eerlijk gezegd heb ik er weinig zin in.

Mehmet
17 jaar, zijn papa denkt aan zelfdoding

De papa van Mehmet leek lang ongelukkig zonder duidelijke oorzaak. Tot hij te horen kreeg dat hij aan het Syndroom van Asperger lijdt. Dankzij de steun van het hele gezin en professionele hulp, durft Mehmet voorzichtig te hopen op verbetering.

Meer lezen

Ik en mijn zussen blijven om de beurt zo veel mogelijk bij papa als het slecht gaat. Dat wil dus zeggen dat ik soms niet uit kan gaan.