Annelies
Annelies is een huisvrouw. Haar zoon Ben is homo. Hij is op zoek hoe en met wie hij hierover kan praten. Ben is veeleisend voor zichzelf en zijn omgeving. Als het hem te veel wordt, zegt hij soms dat beter dood zou zijn.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
Als ik zei: "Zou ge dit of dat niet doen?" Allé, om hem te helpen zijn leven terug op de rails te krijgen, dan was het vlammende ruzie, dat was nooit goed,… Dat hielp niet. en ik voelde mij schuldig. Zeker als hij dan zei dat hij zelfmoord ging plegen.
verbindend communiceren
Hij verwijt mij iets, ik verwijt hem iets maar de manier waarop wij communiceren, is niet helpend. Noch voor mij, noch voor mijn zoon. Wij zouden daar werk van moeten maken… en steun krijgen. Want dat gaat in twee richtingen natuurlijk. Hij gaat zich moeten aanpassen, maar ik ga mij ook moeten aanpassen.
De zondagavond is het bij ons kaasplank. Maar de keren dat hij ze gesmeten heeft, uit onmacht, uit frustratie, van… ja. Ik kreeg dan wel de melding van de verpleegkundige: “Annelies, dat moet je nu ook niet tolereren, he.” Ik had hierin veel steun van de verpleegkundigen zodat ik ook grenzen durfde te stellen. Want soms ben ik wel een dweil, he, naar mijn kinderen, ze weten dat ook.
het gezin
Ik kon daar ook niet met mijn man over spreken. Allez, ik kon dat wel, maar hij zag dat niet. Hij was daar nooit bij tijdens een crisis. Hij snapte ook niet dat dat zo zwaar was voor mij. Hij snapte ook niet dat dat zwaar was voor Ben. Hij dacht van: 'hij probeert hier wat aandacht te krijgen'. En dat helpt natuurlijk ook niet.
Ben kan soms heel kritisch uit de hoek komen. En dat is absoluut niet prettig voor de broer. Die heeft nu examens gehad en als die dan thuis komt, is dat echt niet prettig dat hij door zijn broer afgeblaft wordt of in een crisis zit.
de toekomst
Ja… ik denk wel dat hij zijn weg gaat vinden, hij is aan het zoeken … met vallen en opstaan, hè, ja… gelijk de meesten zeker?
erkenning krijgen
Waar ik vooral veel nood aan had was de bevestiging van: je bent wel goed bezig. Het is zolang aan de gang. En met uw verstand weet je dat wel. Mijn ma zei dat, de huisdokter zei dat. Maar je ziet niet altijd resultaat dus je begint echt wel te twijfelen.
steun krijgen
Hij is er dan op uitgekomen, dat ik met mensen die ik vertrouw, heb gesproken. Ik heb dat achteraf enórm op mijn bord gekregen. Van: ‘Gij hebt mijn vuile was buiten gehangen!’ Ik heb haar daar ook op geantwoord van: ‘Ik heb over mijn verdriet verteld, dat was voor mij heel erg nodig’. Ik zeg dus: ‘Om u beter te helpen, moet ík geholpen worden.'
Ik denk soms: 'als ik voor hem nog geen hulp kan vinden…' Ik schuif mij dan achteruit en dan denk ik: 'eerst hij en dan ik misschien'. Maar als hij misschien ergens terecht kan, dan ga ik daar ook eens mee overleggen van: ‘Als ge eens even tijd hebt of ge ziet het zitten, laat mij ook eens babbelen’.
zelfzorg
Bij mij, die trui dat is met een paar steken los en een paar steken vast, ik weet, dat hoort niet, maar wat kan mij dat schelen? Met iedere steek dat ik aan het breien ben, zit er een stuk liefde in en dat is het. Ik verzet mijn gedachten.
de relatie met het suïcidaal gezinslid
Ik ben zo precies een controleur. Overal. Dan is het precies dat hij geen privacy meer heeft. We zitten ook allemaal met schrik. Wat moeten we doen en wat moeten we niet doen? Hoe moeten we het oplossen?
Andere getuigenissen
Margaretha's halfbroer is 3 jaar ouder. Hij trekt op met jongeren die graag de grenzen van het toelaatbare opzoeken. Hij is verslaafd geraakt aan drugs en alcohol. Hij is vaak agressief naar anderen en zichzelf.
Heel wat mensen in mijn omgeving zijn op de hoogte. Druggebruik, zelfmoordpoging,… hij loopt daar ook mee te koop. Dus ja, iedereen denkt: 'Wat is dat voor een gezin.' Die schaamte speelt wel.
Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.
De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.
De papa van Mateo is voor de buitenwereld een succesvol en sociaal persoon. Maar thuis is hij onzeker en neerslachtig. Dit uit zich in suïcidale gedachten en manipulatief gedrag. Vooral Mateo voelt zich hiervan het slachtoffer.
Als ik weg ga, vraagt hij vaak naar waar en bij wie. En dan blijkt dat het plots niet goed gaat met hem. Soms geeft hij mij het gevoel dat hij mij manipuleert. Ja, en dan blijf ik thuis.