Ga verder naar de inhoud

Noor

moeder van aisha (Dochter, 13 jaar)

Noor is een moslima van Marokkaanse origine. Ze is leerkracht. Ze is gehuwd en heeft één dochter Aisha. Aisha denkt aan zelfmoord en sinds enkele maanden krast ze zichzelf maar gelukkig staat ze ook open voor professionele hulp.

over

zorgen voor het suïcidaal gezinslid

Ze kwam naar mij toe en zei: "Mama, het gaat niet goed met mij”. Ik zei: “Kind, ik weet het, ik zie het.” “Ik wil met iemand praten.” Ik zei: “Ja dat kan. Hoe komt het?” En zij: “Ik heb gekrast.”

Ik ben de radartjes, ik zorg dat de juiste hulp bij Aisha komt. Ik bespreek soms wat ze met haar therapeut wil bespreken, en dat bel of mail ik dan door. Zo ben ik zeker dat ze niets vergeet.

over

praten over zelfmoord

“Mama, heb jij ooit aan zelfmoord gedacht?” Ik denk: ik ga maar eerlijk zijn. Ik zeg: “Ja, er is een periode geweest dat ik het niet meer zag zitten en dan heb ik mij ook wel afgevraagd van: hoe zou het nu zijn als ik er niet meer was?" Ik zeg: “Maar ik heb dan heel veel gepraat met vriendinnen en ik ben er dan wel voor mezelf achter gekomen, dat ik problemen had en dat dat niet leuk was, maar dat ik hier nog wel wilde zijn."

over

het gezin

Het begrip van mijn man is mij ook wel veel waard, dat die dat allemaal een beetje anders kan kaderen. Dus ik kan wel met hem praten maar hij kan dat ook beter loslaten.

Mijn man had ook verdriet omwille van zijn vader die overleden was. En ik wilde er ook voor hem zijn, als partner. En niet altijd Aisha, Aisha,…

over

gevoelens

Soms heb ik schrik, ja, schrik dat ik het zelf allemaal niet meer aan kan.

over

school/werk

Als ik mij niet goed voel, moet ik dat kunnen zeggen aan iemand, maar dan ga ik gewoon naar een collega en dan zeg ik: "Ik moet even kunnen huilen." [lacht] Ja, dat doet wel deugd, dat ik mijn verhaal mag doen. Ik moet dat gewoon even kunnen zeggen, en dan kan ik dat weer dragen. Of denk ik: ‘Ik ga crashen, ik kan niet meer.’ Maar als ik dan in de klas ben, krijg ik zoveel positieve energie waardoor ik het weer kan dragen.

over

erkenning krijgen

Ik heb mensen nodig die echt… meevoelen. Die zeggen: ‘Ook al ben ik nooit in die situatie geweest, ik zie u graag en ik voel met u mee.’ Dat is voor mij al voldoende.

over

steun krijgen

Want ik vroeg mij dan af van: 'Hé, ben ik nu niet te overbezorgd?' En mijn vriendin zegt: ‘Nee, ik denk dat dat heel normaal is dat je die gevoelens zo hebt.’ Dus die heeft mij wel gerustgesteld, dat ik goed bezig was zo. En dat had ik op die moment wel even nodig, ja.

En je wilt dat die steun tot bij u komt in plaats van dat je die steun zelf moet gaan zoeken… Maar meestal zult je het toch zelf moeten doen, zelf initiatief nemen.

over

zelfzorg

Ik heb afspraken gemaakt bij een psychologe, maar allemaal afgezegd omdat ik dacht van: ‘Oké, het lukt wel, ik kan het.' Het is niet uit schaamte, zeker niet. Het is een stuk ingebakken, dat is er ingelepeld, door mijn opvoeding: doorbijten, sterk zijn... maar dat is dus niet goed, hé.

Wat mij helpt is met vriendinnen afspreken, gaan ontbijten of… Soms praat ik over onze dochter, soms ook niet. En ik weet dat ze mij niet kunnen helpen. Maar een luisterend oor doet al heel veel. En het andere is gaan lopen. Dus voilà, vriendinnen en sport. Dat helpt mij.

over

de relatie met het suïcidaal gezinslid

Soms zegt mijn dochter: "Nu wil ik daar niet over praten." Dan zeg ik: "Oké," Dan forceren wij dat ook niet. Dat afgrenzen is belangrijk voor ouders én voor kinderen. Soms begint Aisha over iets en dan zeg ik: "Aisha, dit is voor mij nu geen moment om erover te praten. Ik wil dat straks doen… maar nu niet." Maar je moet wel je belofte nakomen want anders wordt het wegduwen.

En iedereen doet zijn best en meent het goed… maar ik heb haar op de wereld gezet. Ze is mijn dochter, hé. En ik zou liefst hebben dat ze zich gelukkig voelt. Maar ja... Je kunt het niet voor haar doen, hé?

Andere getuigenissen

Mehmet
17 jaar, zijn papa denkt aan zelfdoding

De papa van Mehmet leek lang ongelukkig zonder duidelijke oorzaak. Tot hij te horen kreeg dat hij aan het Syndroom van Asperger lijdt. Dankzij de steun van het hele gezin en professionele hulp, durft Mehmet voorzichtig te hopen op verbetering.

Meer lezen

Ik en mijn zussen blijven om de beurt zo veel mogelijk bij papa als het slecht gaat. Dat wil dus zeggen dat ik soms niet uit kan gaan.

Fransesco
vader van Rob (Zoon, 21 jaar)

Fransesco zit al een tijd in een vechtscheiding. Rob had het daar heel moeilijk mee. Hij heeft depressies, angstaanvallen. Rob praat niet makkelijk over zijn gevoelens. Zijn vader wist niet hoe slecht het met hem ging toen Rob een zelfmoordpoging ondernam.

Meer lezen

Rob gaat lopen van elke communicatie, maar uiteindelijk is het gezin een belangrijke steunplek, maar hoe kan je dan die steun bieden? En, ik geloof ook dat open communicatie belangrijk is, hoe kan je dan iemand ondersteunen als je er niet kan over praten?

Thomas
vader van Jules (Zoon, 12 jaar)

Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.

Meer lezen

De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.