Mehmet
De papa van Mehmet leek lang ongelukkig zonder duidelijke oorzaak. Tot hij te horen kreeg dat hij aan het Syndroom van Asperger lijdt. Dankzij de steun van het hele gezin en professionele hulp, durft Mehmet voorzichtig te hopen op verbetering.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
Wij worden daarin goed begeleid en betrokken. En dat iedereen in ons gezin er voor open staat helpt ook veel.
Ik en papa zijn zot van voetbal. Als ik ga trainen of naar een match ga, vraag ik hem om mij te brengen zodat hij buiten komt.
praten over zelfmoord
Ik kan niet met hem over zijn donkere gedachten praten. Ik ben bang voor wat hij gaat zeggen of antwoorden. Ik hoop dat het echt beter gaat met hem.
het gezin
Ik heb het gevoel dat we als gezin wel hechter zijn. Meer praten en meer elkaar steunen.
Eén van mijn zussen heeft het echt moeilijk met papa die zich slecht voelt. Ik maakt me eigenlijk ook wel zorgen om haar.
Mama is heel bezorgd en ze doet haar best om papa te helpen. Je ziet ook dat papa dat waardeert.
de hulpverlening
Ik ben naar TEJO geweest. Dat was maar enkele keren, maar dat heeft wel geholpen.
het sociaal leven
Ik en mijn zussen blijven om de beurt zo veel mogelijk bij papa als het slecht gaat. Dat wil dus zeggen dat ik soms niet uit kan gaan.
gevoelens
Papa vertelde me ooit dat hij het leven niet meer zag zitten. Dat was eerlijk maar ik ben daar weken echt niet goed van geweest.
zelfbeeld
Papa's horen sterk te zijn. Om naar op te kijken. Een voorbeeld zijn. Ik neem hem dat niet kwalijk maar ik heb dat wel erg gemist.
erkenning krijgen
Vrienden, familie en hulpverleners lijken wel te beseffen dat het voor ons zwaar is. Die erkenning doet deugd.
openheid
Ik heb een vriend in vertrouwen genomen en toen bleek dat hij in een gelijkaardige situatie heeft gezeten. En dan weet je dat je niet de enige bent, dat het elders ook voorkomt.
Papa is geen gemakkelijke prater, maar samen met mijn mama en het mobiele team gaat het steeds beter.
steun krijgen
De mensen van de mobiele teams nemen mij en mijn zussen geregeld apart om te vragen hoe het met ons gaat.
zelfzorg
Sporten en praten met mijn vrienden, mama, zussen. Dat werkt voor mij.
de relatie met het suïcidaal gezinslid
Ik heb wel begrip voor papa omwille van zijn aandoening (ASS). Dat maakt het ook zo moeilijk. Er is niemand veranwoordelijk voor deze toestand.
Andere getuigenissen
Walter is vertaler en papa van een zoon en een dochter. Emma heeft borderline en ze is lesbisch. Een keer heeft ze zelfmoordpoging ondernomen. Emma doet haar best om te terug zin te krijgen in het leven. Maar het blijft een strijd.
Mijn dochter zei: “Ja, wij hebben altijd over heel veel dingen gepraat, maar nooit over het gevoel dat daarbij hoorde.” En dan had ik zoiets van: ja, dat is misschien wel waar. Dus wij hebben altijd het idee gehad dat wij open en over alles konden praten en er wordt hier ook dikwijls over van alles gepraat, maar dat is eigenlijk enkel de praktische kant.
Margaretha's halfbroer is 3 jaar ouder. Hij trekt op met jongeren die graag de grenzen van het toelaatbare opzoeken. Hij is verslaafd geraakt aan drugs en alcohol. Hij is vaak agressief naar anderen en zichzelf.
Heel wat mensen in mijn omgeving zijn op de hoogte. Druggebruik, zelfmoordpoging,… hij loopt daar ook mee te koop. Dus ja, iedereen denkt: 'Wat is dat voor een gezin.' Die schaamte speelt wel.
Fransesco zit al een tijd in een vechtscheiding. Rob had het daar heel moeilijk mee. Hij heeft depressies, angstaanvallen. Rob praat niet makkelijk over zijn gevoelens. Zijn vader wist niet hoe slecht het met hem ging toen Rob een zelfmoordpoging ondernam.
Rob gaat lopen van elke communicatie, maar uiteindelijk is het gezin een belangrijke steunplek, maar hoe kan je dan die steun bieden? En, ik geloof ook dat open communicatie belangrijk is, hoe kan je dan iemand ondersteunen als je er niet kan over praten?