Sarah
De broer van Sarah heeft een autisme spectrum stoornis. Sinds zijn 12 jaar gaf hij al aan dat hij dood wilde. Maar er is hoop. Nu hij bijna 20 is, lijkt hij steeds beter zijn weg te vinden. Eindelijk wat meer rust voor haar en haar mama.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
Hij is mijn oudere broer maar toch moet ik voor hem zorgen. En dat zal ik altijd blijven doen. Maar dat neemt weg dat het heel veel van mij vraagt.
Ik probeer vooral niet te veel op te vallen of te zeggen. Zo kan ik niets verkeerd doen. Want het kan soms heel snel ontploffen. Dat is jammer. Soms zou ik willen dat hij iets meer besef toont dat ik ook maar mijn best doe.
praten over zelfmoord
We praten niet over gevoelens of zelfmoord. Eerder over de praktische dingen.
het gezin
Mijn mama staat voor veel alleen en ze heeft veel stress. Ze heeft al zo veel aan haar hoofd. Dus ik ga haar ook niet onnodig lastig vallen met mijn problemen.
de hulpverlening
Dat zou misschien helpen maar dan moet ik tegen mama zeggen dat het met mij ook niet zo goed gaat. Dat vind ik niet makkelijk.
het sociaal leven
Ik denk niet dat mijn vriendinnen dat begrijpen. Die zijn dan meer bezig met shoppen en zo. En ik denk dan, wat is daar nu belangrijk aan als mijn broer in een psychiatrisch ziekenhuis zit.
gevoelens
Je wil een gewoon, fijn en zorgeloos leven. Maar dat lukt moeilijk als je weet dat je broer niet gelukkig is.
zelfbeeld
Mijn broer vraagt best wel veel aandacht van mijn mama en ik probeer dus zo veel mogelijk alleen te doen. Misschien dat ik daardoor sterker in het leven sta. Maar het voelt niet altijd rechtvaardig als ik eerlijk ben.
school/werk
Je zegt niet zo maar op school: 'het lukt niet om te studeren want mijn broer denkt aan zelfmoord'. Hij zou dat zelfs niet willen. Dus ik zwijg daarover.
erkenning krijgen
Erkenning van thuis…goh…dat wordt niet zo echt gezegd…maar dat is er wel…denk ik.
openheid
Praten binnen ons gezin? Over afspraken en concrete beslissingen meestal. Maar niet over gevoelens. Ik ben daar zelf ook niet goed in. Maar dat blijft dan daar liggen.
steun krijgen
Sommige hulpverleners die mijn broer bijstaan vragen wel hoe het met mij gaat. Ik zeg dan meestal 'goed'. En meer wordt er dan eigenlijk niet gezegd. Het zou wel iets meer mogen zijn.
rechten
Mama heeft 1/5e zorgverlof genomen om beter voor mijn broer te kunnen zorgen maar dat kon ze niet blijven doen. Ze is alleen, hé.
zelfzorg
Ik teken en schilder graag. Ik ben er niet super goed in maar het helpt mij om mijn gedachten te verzetten en ook om te verwerken. Het heeft iets therapeutisch voor mij.
taboe
Over zijn stoornis wel. Dat mag iedereen weten. Maar over de zelfmoordgedachten praat ik niet. Mama en mijn broer willen dat niet. Ik snap dat want het is zo al moeilijk genoeg.
Andere getuigenissen
Sophia's papa heeft een alcoholprobleem sinds haar geboorte. Ze heeft geen broers en zussen en haar ouders zijn gescheiden. Haar papa toont weinig betrokkenheid en kan soms ook gewelddadig zijn. De eerste zelfmoordpoging van haar vader die Sophia kan herinneren was toen zij 7 jaar oud was.
Er blijft een taboe rusten op zelfdoding en psychiatrische problemen. Voor sommigen kom ik uit een marginaal gezin. Dat kwetst maar er zijn ook mooie positieve reacties. Ik focus mij dus op die mensen.
De broer van Andrei doorloopt als transseksueel een transititie. Dit gaat gepaard met veel verwarring en neerslachtigheid. Voor zijn vader ligt dit heel moeilijk. Ook voor Andrei vraagt dit heel veel aanpassing en aanvaarding.
Ik zet toch wel ook mijn leven wat on hold. Met mijn vrienden spreek ik wel nog af. Het helpt mij om af en toe eens weg te zijn van thuis.
Sofie is een alleenstaande moeder van 3 tieners. Maarten voelt zich depressie en ondanks hij nog geen zelfmoordpoging heeft ondernomen, kan hij niet beloven dat hij het zeker niet gaat doen. Hij stottert ook wat hem heel onzeker maakt.
Als Maarten ’s avonds gaat slapen, dan doen wij ook nog een gesprek op bed, dat is zo ons moment. Soms zijn dat luchtige dingen maar soms zijn dat ook nog zware dingen.