Meyrem
De mama van Meyrem heeft jongdementie en heeft depressieve gevoelens. Myerem was heel erg geschrokken toen ze een jaar geleden een afsheidsbrief vond. Meyrem zorgt veel voor haar 2 broers en papa. Ze haalt ook veel kracht uit haar geloof.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
Ik probeer mama wel energie te geven om dingen te doen. Maar meestal resulteert dat in lange gesprekken aan haar bed. Dat is best wel vermoeiend.
praten over zelfmoord
Ik heb ooit een afscheidsbrief gevonden van mama. Maar als ik er voorzichtig over begin, ontkent ze alles.
het gezin
Ons gezin is enorm veranderd. Als we nu praten of zwijgen, het is altijd omwille van mama.
Papa is wat onhandig als het gaat over gevoelens en huishouden en zo. Hij is natuurlijk ook heel verdrietig. En dan is hij heel stil en trekt hij zich terug.
Mijn broers vinden het natuurlijk ook heel zwaar. Ik heb het gevoel dat ik ook voor hen moet zorgen. Dat komt er nu ook nog eens bij.
de toekomst
Mama's dementie zal niet meer weggaan. Maar ik hoop voor mij en haar dat ze nog een leven zal hebben zonder aan zelfmoord te denken.
de hulpverlening
Ik heb contact gehad met lotgenoten en dan hoor je dat andere gelijkaardige dingen ervaren en dat je niet de enige bent. Ergens helpt dit wel.
het sociaal leven
Ik kom nu op een leeftijd dat ik vaker mag uitgaan, maar eerlijk gezegd heb ik er weinig zin in.
gevoelens
Je moeder hele dagen in bed zien liggen, dat maakt je echt droevig. Ik huil vaak.
zelfbeeld
Ik heb soms het gevoel dat ik de rol van mama moet overnemen. Ik ben op dat vlak volwassener dan mijn vrienden.
school/werk
Ik heb normaal altijd goede punten op school, maar dit jaar lukt het precies niet meer. Het is voor mij op dit ogenblik moeilijk om mij te motiveren en te concentreren.
erkenning krijgen
Ik ben een zorger. Thuis is iedereen dat gewoon. In die rol krijg ik misschien wel te weinig erkenning. Maar daarnaast ben ik vooral gewoon dochter en tiener. En dat lijkt wat naar de achtergrond verschoven.
openheid
Met mijn oudste broer heb ik over de afscheidsbrief gesproken. Maar dat was kort. Papa wil over zelfmoord niets horen. Die kan dat niet aan.
rechten
Mama krijgt een mantelzorgpremie van 130€ van de gemeente. Dat helpt een beetje.
zelfzorg
Ik zorg veel. Voor mama maar ook voor mijn broers en papa. Dan heb ik het gevoel dat alles toch min of meer goed gaat. En ook uit mijn geloof haal ik veel kracht om vol te houden.
de relatie met het suïcidaal gezinslid
Ik vertel haar niets meer. Geen tegenvallers om haar niet extra lastig vallen. Geen leuke dingen om haar niet het gevoel te geven dat met ons alles goed gaat en met haar niet.
Andere getuigenissen
Anissa en haar zus konden heel goed opschieten en waren vaak samen. De zus heeft echter een eetstoornis ontwikkeld en ze doet zichzelf pijn. Hoe langer hoe meer zorgt Anissa voor haar zus. Ze mist haar maatje van vroeger.
Ik en mijn zus gingen vaak samen weg, op kamp en zo. Als ik dan zag dat het niet goed ging met haar en ze wilde naar huis, dan ging ik meestal mee. Ook al zou ik liever langer blijven.
Sophia's papa heeft een alcoholprobleem sinds haar geboorte. Ze heeft geen broers en zussen en haar ouders zijn gescheiden. Haar papa toont weinig betrokkenheid en kan soms ook gewelddadig zijn. De eerste zelfmoordpoging van haar vader die Sophia kan herinneren was toen zij 7 jaar oud was.
Er blijft een taboe rusten op zelfdoding en psychiatrische problemen. Voor sommigen kom ik uit een marginaal gezin. Dat kwetst maar er zijn ook mooie positieve reacties. Ik focus mij dus op die mensen.
Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.
De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.