Hugo
Al meer dan 8 jaar is de mama van Hugo depressief. Het heeft een zware impact op alle gezinsleden. Langzaam maar zeker komt hij tot aanvaarding. Zijn vriendin en meditatie hebben hem hierbij het meest geholpen.
zorgen voor het suïcidaal gezinslid
Mama is een tijdje opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat was echt nodig en zinvol. Al is het niet echt een leuke plek om te komen. Ik blijf daar persoonlijk liever weg.
praten over zelfmoord
Ik en mama praten er de laatste tijd soms over. Het helpt mij wel om een beetje beter te begrijpen wat ze voelt. Maar vroeger zou ik dat niet kunnen.
het gezin
Papa is thuis vertrokken, mijn broer is vertrokken, en ik ga nu ook vroeger weg dan voorzien. Blijft over: mama en mijn jongere zus. Dus het gezin valt uit elkaar.
Uren hebben ik, mijn broer en zusje op onze kamer gezeten. Zorgen maken, plannen maken, elkaar gerust stellen.
de toekomst
Ik ga binnenkort samenwonen met mijn lief. Maar wat dan met mijn jongere zus? Die blijft alleen achter. Dus dat blijft een kopzorg.
de hulpverlening
Mama wilde niet dat wij er met anderen over spraken. Dus ik heb lang geen hulp gezocht. Tot nu. En dat help mij echt wel.
het sociaal leven
De laatste tijd gaat het niet goed met mama, dus ik weet eigenlijk nooit wat hoe het met haar gaat als ik thuis kom. Dat zit altijd in je achterhoofd ook als je onder vrienden bent.
gevoelens
Het is voor mij emotioneel erg zwaar en heel uitputtend. Het is ook al bijna 8 jaar dat mama het moeilijk heeft. Je leert er wel mee omgaan maar toch...
zelfbeeld
Vroeger was ik vooral boos op haar. Als tiener begreep ik niet dat een moeder zich zo kan laten gaan en zelfs dood wil. Nu aanvaard ik het, maar begrijpen blijft moeilijk.
school/werk
Met mama's verleden weet je dat er altijd iets kan gebeuren. Je neemt dit steeds en altijd met je mee. Dus ook op mijn werk.
erkenning krijgen
Als je er over nadenkt, de impact op je leven is groot. Je offert veel op. Er is veel verdriet, angst, onmacht,… En op waardering van iemand in crisis kon ik niet rekenen.
openheid
Samen met papa, mijn broer en zus hebben we een Whats Appgroepje waarin we veel delen, ook over mama. Dat werkt voor ons voorlopig goed, maar ik probeer ook meer echte gesprekken met hen te hebben.
steun krijgen
Een ambulancier die mama kwam halen na een poging heeft aan mijn gevraagd of het met ging. Dat vergeet ik nooit. Maar voor de rest niemand.
rechten
Wij waren mantelzorgers, zeker, maar dat besef je niet als kind van. Zeker niet als het over een aandoening zoals depressie en over zelfdoding gaat.
zelfzorg
Je moet er leren mee leven. Ik doe veel mentale oefeningen. Mediteren en yoga. Daar word ik rustig van maar het geeft mij ook energie.
de relatie met het suïcidaal gezinslid
Het is geen gewone moeder-zoonrelatie. Soms wil ik wel eens roepen: "Herpak je! Denk aan ons!". Maar zo werkt het niet natuurlijk.
Andere getuigenissen
Linda, een gehuwde thuisverpleegster. Lisa leidt een losbandig leven met veel foute vriendjes en drugs. Ze heeft een zeer ernstige poging ondernomen. Maar haar moeder durft nu voorzichtig positief te zijn.
Dus is de vraag, en mijn man en mijn andere dochter ervaarden dat ook op een gegeven moment, als Lisa begint te praten: willen we het wel weten? Dus misschien houden we ons toch in om er veel over te praten. Niet dat dat een reden mag zijn om het te niet doen. Maar als je het niet kan dragen... kan je ook niet goed communiceren.
Thomas is reclamemaker. Hij heeft een zoon Jules met autisme spectrum syndroom (ASS). Op zijn 8ste jaar schreef hij al briefjes over doodgaan maar hij heeft nog geen zelfmoordpoging ondernomen. Thomas maakt zich, naast Jules, ook heel veel zorgen over de gevolgen voor zijn vrouw en overige kinderen.
De rode draad is inderdaad van: hoe kan je effectief steun bieden? Dat weet ik nog altijd niet. Behalve, en dat is wel belangrijk, er te zijn voor je kind. Wat je moet doen: er blijven staan, blijven naartoe gaan en interesse blijven tonen.
Barbara is boekhoudster en mama van vier kinderen. Haar zoon, Victor, denkt al drie jaar aan zelfmoord en heeft een zelfmoordpoging ondernomen. Barbara twijfelt of ze wel een goede moeder is. Zij, haar echtgenoot en zoon volgen gezinstherapie en sindsdien gaan de relaties veel beter.
Ik was op een moment mijn focus kwijt en dan heb ik gewoon gezegd van: "Ja, ik voel mij echt niet goed." Mijn bloed laten onderzoeken en zo. Maar ik wist dat ik er gewoon ver doorzat. Dan ben ik eens 14 dagen thuisgebleven in ziekteverlof en dan terug gaan werken, en dan na nog eens een maand, terug 14 dagen thuis.