Ga verder naar de inhoud

Frank

vader van Pheadra (Dochter, 19 jaar)

Frank is ambtenaar en vader van 3 dochters. Nadat Pheadra slachtoffer is geworden van seksueel misbruik, gaat het niet goed met haar. Ze liep weg, had stemmingswisselingen, stootte zich van iedereen af, … Ze is opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis maar nu woont ze terug thuis..

over

zorgen voor het suïcidaal gezinslid

Wil ze niet praten, dan probeer ik het op een briefje te schrijven. Bij mij werkt dat wel, ook voor mijzelf, een keer iets uitschrijven. En dan kan zij dat een keer op haar gemak lezen... zonder dat er meteen ruzie van komt.


Ze doet echt haar best, iedere dag is overleven, is opstaan, haar courage inspreken. "n als het niet goed gaat, al de tips meegeven die we meegekregen hebben: een douche nemen, muziek of zingen.

over

praten over zelfmoord

Op dat moment was zij heel gesloten. Ik heb toen heel erg op mijn intuïtie gewerkt. Maar ja, soms kan uw intuïtie al een keer mis zijn. Kan het, wat dat ik hier aan het zeggen ben? Kan ik zo ver gaan? Want dat is ver gaan, vind ik. En op dat moment is zij ook beginnen wenen. Ze wist het zelf ook niet meer.


over

verbindend communiceren

Het is heel belangrijk dat je goed communiceert over die dingen en daar waren die gesprekken met de psychotherapeut wel goed voor. Ook omdat wij dan soms wel zagen dat ze ons negeerde. En ja dan zagen wij hoe dat die psychotherapeut reageerde en daar iets over zei. En daar hebben we ook veel uit geleerd.

over

het gezin

We hadden allemaal heel veel schrik toen ze een keer niet naar huis kwam ’s nachts. En dan de volgende morgen gewoon binnenstappen alsof er is geen vuiltje aan de lucht. Hoe ga je daar dan mee om zonder ruzie te krijgen. Dat is ook geen doen voor de zussen thuis.

Maar je voelt soms wel aan in de gesprekken, door die emoties, door die spanning en die stress, dat inderdaad er niet veel zou moeten gebeuren voordat er ruzies ontstaan of wat dan ook. Het is ook in dat opzicht ook stukken voorzichtiger navigeren in dat hele gezinsgebeuren eigenlijk.

Er was veel spanning en conflict. En Phaedra had toen het contact met iedereen verbroken, ze had ons allemaal weggeduwd behalve met haar oudere zus, Kristel. Dus die moest toen alles dragen van haar.

De oudste die is daar hard in. Die zegt: “Ik heb het uit mijn hoofd gezet dat mijn zus dood wil. Anders kan ik niet verder met mijn leven.” Ik begrijp haar, maar als vader is dat hard, hoor.

over

de hulpverlening

We hebben dan achteraf besproken, als Phaedra in bed lag, dat we er allebei heel erg van geschrokken waren. En mijn vrouw zei van: "Nee, ik wil dat helemaal niet," en "Gaat zij in de psychiatrie gelukkiger zijn?" en "Wie weet wat ze daar doen?" en "Dan is ze helemaal alleen en dan is ze niet meer bij ons." en "Dat kan toch niet dat dat beter is voor haar?" Dus dat is heftig.

In het ziekenhuis was het van: ‘We hebben Phaedra, Phaedra pakken wij, maar u staat daarbuiten en wij gaan hier meedelen wat wij vinden dat er nu met haar moet gebeuren.’ Ik had dan ook zo precies het gevoel van: ‘Ik ben Phaedra kwijt.'  Dat gevoel hadden we.


over

gevoelens

Ik weet dat dat niet goed is. Dan voel ik mijzelf ook wel heel slecht. Ik denk dan: ‘Zou ik nu depressief zijn?’ Dat ik echt zo zeg: ‘Het is allemaal zo leuk niet meer’, maar ja… Het is ook zo lastig allemaal, hé, het is zo veel. 

Echt waar, dan weet je niet wat er allemaal in u omgaat. En ook op spoed, ik hebt schrik om haar te verliezen en dan krijgt ik weeral zo een beetje woede in mij van: ‘We doen ons best, we zien u graag en tóch doet gij zo’n toeren.'

over

school/werk

En ik heb vanaf nu ook, via mijn werk, onder het systeem van 'zorgen voor een ziek persoon', want is ze wel een ziek persoon, halftijds loopbaanonderbreking. Dus de momenten dat Phaedra niet naar school gaat en thuis is, dan ben ik er.

over

de relatie met het suïcidaal gezinslid

Na die poging mocht ze niets meer van mij. Ik had de autosleutels verstopt, ze mocht niet meer alleen naar de winkel, ik vertrouwde ze niet meer. Maar dan beseft ge dat dat belachelijk is. Ge kunt haar toch niet opsluiten.

Andere getuigenissen

Walter
vader van Emma (Dochter, 15 jaar)

Walter is vertaler en papa van een zoon en een dochter. Emma heeft borderline en ze is lesbisch. Een keer heeft ze zelfmoordpoging ondernomen. Emma doet haar best om te terug zin te krijgen in het leven. Maar het blijft een strijd.

Meer lezen

Mijn dochter zei: “Ja, wij hebben altijd over heel veel dingen gepraat, maar nooit over het gevoel dat daarbij hoorde.” En dan had ik zoiets van: ja, dat is misschien wel waar. Dus wij hebben altijd het idee gehad dat wij open en over alles konden praten en er wordt hier ook dikwijls over van alles gepraat, maar dat is eigenlijk enkel de praktische kant.

Selim
24 jaar, zijn zus denkt aan zelfdoding

Zelfdoding en psychologische hulp liggen zeer gevoelig binnen het gezin van Selim. Nochtans hebben zijn zus, en nu ook zijn mama, ernstige psychiatrische klachten. Professionele hulp zou dus welkom zijn, maar zelf ziet Selim dit nog niet zitten.

Meer lezen

Vroeger kwamen er vaak vrienden van mijn ouders met hun kinderen op bezoek. Die bleven eten, barbecueën, en zo. Nu komt er bijna niemand meer door mijn zus. Dat contact mis ik wel.

Linda
moeder van Lisa (Dochter, 16 jaar)

Linda, een gehuwde thuisverpleegster. Lisa leidt een losbandig leven met veel foute vriendjes en drugs. Ze heeft een zeer ernstige poging ondernomen. Maar haar moeder durft nu voorzichtig positief te zijn.

Meer lezen

Dus is de vraag, en mijn man en mijn andere dochter ervaarden dat ook op een gegeven moment, als Lisa begint te praten: willen we het wel weten? Dus misschien houden we ons toch in om er veel over te praten. Niet dat dat een reden mag zijn om het te niet doen. Maar als je het niet kan dragen... kan je ook niet goed communiceren.